gru
11

Jak nas widzą…

Systemy reprezentacyjne

Czy byłbyś zainteresowany możliwością jeszcze lepszej komunikacji z innymi osobami? Czy chciałbyś poznać sposób, który pozwoli Ci wiedzieć jak myślą osoby, z którymi się komunikujesz? Interesujące, prawda? Zachęcam zatem do zapoznania się z takim pojęciem jak systemy reprezentacyjne.

Z punktu widzenia NLP, systemy reprezentacyjne zwane też modalnościami są podstawową metodą uporządkowania tego w jaki sposób ludzki mózg przetwarza informacje, co dzieje się w głowie osób podczas gdy myślą.

Mamy pięć podstawowych modalności sensorycznych, którymi doświadczamy otaczającego nas świata, skrótowo zwanymi VAKOG – wizualna (Visual), akustyczna (Auditory), czuciowa/kinestetyczna (Kinesthetic), zapachowa (Olfactory), smakowa (Gustatory). Dwie ostatnie, zapachowa i smakowa, są rzadko brane pod uwagę i zostały wcielone do modalności kinestetycznej.

Podczas swojej pracy Richard Bandler i John Grinder odkryli związek pomiędzy ruchem gałek ocznych a różnymi modalnościami, odkryli w jaki sposób myśli dana osoba.


Rys. Typowy wzór dla praworęcznej osoby

Powyższy rysunek przestawia wzór dla typowej, praworęcznej osoby. Dla niektórych osób oburęcznych lub leworęcznych ruchy gałek ocznych mogą być odwrotne (zamiana strony lewej z prawą).

I tak gdy osoba podnosi oczy do góry oznacza to, że wizualizuje, gdy spogląda poziomo w lewo lub prawo sięga do pamięci dźwiękowej lub tworzy dźwięki, natomiast gdy patrzy w dół w naszą lewą stronę sięga do swych odczuć a gdy patrzy w dół w nasza prawą stronę słucha własnego dialogu wewnętrznego.

Aby sprawdzić i przećwiczyć te powiązania, zapoznaj się z poniższymi wyjaśnieniami, następnie znajdź partnera i zadaj mu zaproponowane poniżej pytania, bądź wymyśl analogiczne swoje własne, obserwując jednocześnie ruchy gałek ocznych partnera. Możesz notować na bieżąco jaki ruch oczu towarzyszył danemu pytaniu i sprawdzić później powiązania.

VR (Visual Remembered – Wzrokowy przypominany)

Gdy osoba sięga do obrazów w swojej pamięci, przywołując obrazy, sytuacje, które miały miejsce, które widziała wcześniej.

  • Jaki jest kolor ścian Twojego pokoju?
  • Jak wyglądała pierwsza osoba, którą spotkałeś dziś po wyjściu z domu?
  • Jak wygląda Twoja szczoteczka do zębów?

Pytanie winno mieć cel przywołania obrazu widzianego wcześniej przez osobę pytaną.

VC (Visual Construction – Wzrokowy kreowany)

Wtedy gdy osoba kreuje obrazy rzeczy, sytuacji, których nigdy wcześniej nie widziała, w których wcześniej się nie znalazła.

  • Jakby wyglądał koń z głową wilka?
  • Jakby wyglądał Twój pokój pomalowany na zielono w żółte kropki?

Tymi pytaniami chcemy spowodować by pytany wykreował w swojej głowie nowy dla niego obraz.

AR (Auditory Remembered – Słuchowy przypominany)

Ma miejsce wtedy gdy osoba przypomina sobie głosy, dźwięki, które wcześniej słyszała.

  • jak brzmi odgłos silnika Twojego motoru?
  • możesz przypomnieć sobie melodię Twojej ulubionej piosenki?

Pytaniami tymi sięgamy do pamięci akustycznej.

AC (Auditory Constructed – Słuchowy kreowany)

Osoba tworzy dźwięki, których wcześniej nie słyszała.

  • jakby brzmiał Twój partner gdyby miał głos Kaczora Donalda?
  • wyobraź sobie dźwięk ryczącego słonia w jaskini.

Pytaniami powodujemy wymyślanie dźwięków przez pytaną osobę.

K (Kinesthetic – Kinestetyczny)

Gdy osoba sięga do odczuć (zewnętrzne i wewnętrzne), niezależnie czy są one wynikiem jej wcześniejszych doświadczeń czy tylko wynikiem wyobraźnia sobie nowego doświadczenia.

  • jak miła w dotyku jest sierść Twojego kota?
  • wyobraź sobie odczucie trzymania śniegowej kuli w dłoniach.

AD (Auditory Digital – Dialog wewnętrzny)

Oczy biegną w tym kierunku gdy osoba prowadzi dialog wewnętrzny

  • przypomnij sobie pierwsze wersy Pana Tadeusza?
  • co najczęściej sobie powtarzasz w myślach?

Należy pamiętać, że wewnętrznie ludzie dochodzą do zależności od jednego systemu reprezentacji lub modalności bardziej niż od drugiego. Osoba zwana potocznie „wzrokowcem” używa modalności wzrokowej częściej, są osoby używające modalności słuchowej częściej niż inne itd. W takich przypadkach możliwe jest, że np. osoba zwana wzrokowcem będzie kierowała swój wzrok do góry niezależnie od rodzaju zadanego pytania. Gdy np. zapytamy o jej ulubiony utwór muzyczny i spodziewamy się poziomego ruchy gałek ocznych, osoba ta może zwizualizować sobie okładkę płyty, albo teledysk, osoba kinestetyczna może przywołać uczucia jakie wiążą się dla niej z danym utworem.

Możemy dowiedzieć się, która z modalności sensorycznych jest preferowana dla danej osoby, co jest dla niej najważniejszym systemem reprezentacji. Poprośmy osobę aby w tej chwili pomyślała o czymś co jest dla niej najważniejsze, kierunek jej wzroku podczas myślenia i opowiadania o tej kwestii może powiedzieć nam dużo o jej preferowanym systemie reprezentacji.

Prześledźmy zatem 3 główne tryby działania – wzrokowca, słuchowca i kinestetyka. Będzie to dla nas wartościowa informacja gdy będziemy w procesie komunikacji dopasowywać się do jej systemu reprezentacji.

Wzrokowiec

zapamiętuje poprzez wizualizowanie obrazów, nie przepada za słownymi instrukcjami, nudzi się długimi słownymi wyjaśnieniami. Oddycha raczej szybko i płytko. Często używa w komunikacji słów, sentencji np. takich jak: „Mogę na to zerknąć?”, „Zobacz!”, „Do zobaczenia”, „Chciałbym to widzieć”, „zauważmy, że”, „tak to widzę” itp.

Słuchowiec

Osoba, która będzie wodziła oczami na boki i w dół na nasze prawo. Czasami mówi do siebie, można też zaobserwować, że powtarza zadawane jej pytania, jakby chciała je jeszcze raz usłyszeć. Najlepiej uczy się słuchając. Reaguje na ton głosu i może łatwo się rozproszyć przez hałasy. Ma tendencję do używania w komunikacji np. takich zwrotów: „Słuchaj!”, „Mówię Ci”, „Jak wspominałem”, „To brzmi jak”, „Milo było z Tobą porozmawiać” itp.

Kinestetyk

osoba taka zwykle będzie sięgać do swoich emocji by „poczuć” co robi. Oddycha dolną częścią płuc, można to zaobserwować po ruszającym się brzuchu podczas oddychania. Może stawać blisko osób, z którymi się kontaktuje i nawet je dotykać. Zapamiętuje poprzez wykonywanie danych czynności. Używa sentencji takich np. jak: „Nie czuję tego”, „Jesteśmy w kontakcie”, „Trzymaj się”, „mam przeczucie, że” itp.

Pozyskanie informacji o modalnych preferencjach danej osoby pomoże nam w jeszcze lepszej komunikacji z daną osobą, gdy umiejętnie dopasujemy własny system do tego zaobserwowanego.

Artykuły powiązane tematycznie z powyższym:

Autor: Michał Barteczko. Opublikowane w NLP

Tagi: , , , , ,

Trackback from your site.

Dodaj komentarz